Αηδίες - ο χρόνος έγινε για να κυλάει,οι έρωτες για να τελειώνουν
η ζωή για να πηγαίνει στο διάολο
κι εγώ για να διασχίζω το Άπειρο
με το μεγάλο διασκελισμό ενός μαθηματικού υπολογισμού,
μονάχα όποιος τα διψάει όλα μπορεί να με προφτάσει,
ότι ζήσαμε χάνεται,
γκρεμίζεται μέσα στο σάπιο οισοφάγο του χρόνου
και μόνο καμιά φορά,τις νύχτες,
θλιβερό γερασμένο μυρηκαστικό
τ' αναμασάει η ξεδοντιασμένη μνήμη,
όσα δε ζήσαμε
αυτά μας ανήκουν ..

~Tάσος Λειβαδίτης

Τι ήταν ο Έρωτας ;

Ένα ιερό μου είχε μείνει και αυτό το έθαψε η λογική .

Αυτή η παλλακίδα που τα θάβει όλα

όνειρα , συναισθήματα , αγγίγματα , εκμηδενίζονται

φτάνουν από το μηδέν στο άπειρο αλλά πάντα μένουν εκεί

στο πλην άπειρο .

Δεν ανεβαίνουν βαθμίδα , στάσιμα ,

όπως ακριβώς είναι η πραγματικότητα ,

κυνική , αφόρητη και ρεαλιστική .

Όπως ακριβώς είναι η ζωή .

Συνάδελφη του έρωτα ,

γιατί η ζωή είναι ο ίδιος ο έρωτας

όχι ο σωματικός απαραίτητα ,

όχι μόνο ο έρωτας ανάμεσα σε δύο κορμιά

αλλά ο Έρωτας

ο έρωτας της στιγμής , του νερού που χαϊδεύει απαλά το σώμα

ο έρωτας του ήχου , της μουσικής . των φύλλων που θροΐζουν στα δέντρα .

Αυτός ο ήχος με εξιτάρει , οι υπόλοιποι απλά εκμηδενίζονται.Όπως η ζωή και αυτός .

Κάτι που να μείνει .
Αυτό δε ψάχνουμε όλοι ;
Γιατί όμως ;
Τι είναι αυτό που μας κάνει να αναζητάμε τη σταθερότητα ;
Να μείνει , κάτι να μείνει , να μείνει η φιλία να μείνει ο Έρωτας ,
να μείνει , γιατί να μείνει ;
αφού στο  τέλος τίποτα δε μένει , σάρκα και οστά λιώνουν στο χώμα ,
άλλα γίνονται στάχτη και ταξιδεύουν στο πέλαγος , διασκορπίζονται στις διάφορες στεριές ,
μη φανταστείς τίποτα σπουδαίο , δύο κόκκοι στάχτη στην ακτή ,
 εκεί στην άμμο που αράζεις και χαζεύεις τα αστέρια και το άπειρο ,
 κάτω από τα πόδια σου παραμονεύει  το τίποτα και το μηδέν .

Νιώθω πολύ μοναξιά μες το πλήθος ,
τόσο που το πλήθος μεταμορφώνεται σε μάζα που θα την χαρακτήριζα
<<μπάλα του τένις>>
Μερικές φορές η μπάλα μοιάζει παιχνιδιάρα
καθισμένη σε σκιερό μέρος , έτοιμη να την αγγίξεις ελεύθερα και να παίξεις μαζί της χωρίς να σε κατακλύζει ο φόβος μήπως και καείς.
Άλλες πάλι φορές καθισμένη στον ήλιο ζεστή , μοιάζει με πύρινη φλόγα
σαν Ήλιος με ακτίνες βλαβερές  , έγκαυμα πρώτου βαθμού .
Σε σπάνιες περιπτώσεις η μπάλα είναι παρατημένη ,
ήρεμη και μοναχή θα την χαρακτήριζα μιας και παρατημένη .
Πόσο να παίξεις με μια μπάλα;
Δεν είναι για πολύ.
Σε χτυπάει και ο ήλιος , αν βραδιάσει δεν βλέπεις.
Άστο καλύτερα.

Η αλήθεια και η ελευθερία είναι απαιτητικές ερωμένες , γι' αυτό και έχουν λίγους εραστές .

Alber Camus 1939

-θα με αφήσεις να σε έχω ?
-για πόσο ?
-για όσο κρατήσει η αναπνοή σου.

και μάτωσαν τα χέρια απ' τον τσίγκο
και χύθηκαν τα αίματα στο πάτωμα
και κανείς δεν έσκυψε να τα σκουπίσει

Μία λέξη , μου εκφράζει τα πάντα

                 ''τίποτα''

Γιορτές , οι πιο μελαγχολικές μέρες του χρόνου
φοράς τη μάσκα σου και ντύνεσαι φυσιολογικός 

Είναι και αυτή η σχέση με το χρόνο

περίεργη

κάποιες φορές περνάει ο χρόνος έτσι 

ευτυχισμένος

και πάντα γρήγορα

άλλες πάλι φορές θες να περάσει σύντομα

και αυτές οι στιγμές αν τις ενώσεις μπορεί να ισοδυναμούν με χρόνια

χρόνια χαμένα περιμένοντας

περιμένοντας τι όμως?

ίσως μια καλύτερη ημέρα

έτσι προπορευόμενοι  φτάνουμε σε μία στιγμή

και αυτή η στιγμή είναι πιο σημαντική από όλες

η στιγμή του αναλογισμού

Έζησα ή απλά υπήρχα?

Τι άλλο να ζητήσει κανείς από αυτή τη ζωή ?
Μόνο γνώση .

και όταν τελειώσει το κρασί θα με μεθάει ακόμα και η σιωπή σου

Στά νερά ένα ένα , μ’ακούς
Τά πικρά μου βότσαλα μετρώ,μ’ακούς
Κι είναι ο χρόνος μιά μεγάλη εκκλησία,μ’ακούς
Όπου κάποτε οί φιγούρες
Τών Αγίων
Βγάζουν δάκρυ αληθινό,μ’ακούς
Οί καμπάνες ανοίγουν αψηλά,μ’ακούς
Ένα πέρασμα βαθύ νά περάσω
Περιμένουν οί άγγελοι μέ κεριά καί νεκρώσιμους ψαλμούς
Πουθενά δέν πάω ,μ’ακους
Ή κανείς ή κι οί δύο μαζί,μ’ακούς

Τό λουλούδι αυτό τής καταιγίδας καί τής αγάπης μ’ακούς
Μιά γιά πάντα τό κόψαμε
Καί δέν γίνεται ν’ανθίσει αλλιώς,μ’ακούς
Σ’άλλη γή,σ’άλλο αστέρι,μ’ακούς
Δέν υπάρχει τό χώμα , δέν υπάρχει ο αέρας
Πού αγγίξαμε,ο ίδιος,μ’ακούς 

απόσπασμα από Οδυσσέας Ελύτης <<ΤΟ ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ>>

Να σε αγαπάω από πάντα για πάντα.
Ήρθε η στιγμή που μοιραζόμαστε την ίδια σκέψη.
Εγώ εσύ , εσύ εγώ .
Τι άλλο να ζητήσω τώρα ?
Ότι και να ζητήσω θα ναι πλεονασμός.
Τίποτα.

Είχε δίκιο η φράση
'' Όλα θα πάνε καλά στο τέλος , αν δε πάνε καλά δεν είναι το τέλος ''
και έτσι απλά μετά από χρόνια υπομονής έρχεται το τέλος που φέρνει την αρχή
και η ζωή ξεκινάει και σου χαμογελάει γλυκά
σαν παραμύθι βγαλμένο από αγκάθια , που φοβάσαι πως θα ψηλώσουν τόσο ώστε να σε τσιμπήσουν
και να ματώσεις τόσο που να μη σε νοιάζει ο πόνος
γιατί θα είναι από όλους ο πιο γλυκός .
Μια ζωή άκουγα για παραμύθια και ποτέ δε πίστευα σε αυτά .
Ζούσαν για μένα πριν από μένα μέσα σε τσιγάρα και ποτά.
Ζούσα πεθαμένη.
Τώρα ζω ερωτευμένη ακόμα και τον αέρα που αναπνέω .
Σε ευχαριστώ .

Λεβέντης!!!!!!

Γλύκας ο παππούς!!!!

Edwin , One Man Band

Λεπτομέρειες γλυπτών από την κεντρική είσοδο του Duomo.

Milano

Duomo , Milano

Pavia , Lombardy

Pavia , Lombardy

Pavia , Lombardy

Pavia , Lombardy

Sweet old home Crete.

Αυτή η φωτογραφία από παιχνίδι μου θυμίζει παιδική ηλικία,όταν οι δάσκαλοι,μας είχαν πάει να παρακολουθήσουμε θέατρο,τον ''Μάγο του Οζ''

Pavia , Lombardy

Pavia , Lombardy

Pavia , Lombardy

"Αν έχω την τύχη να σου δώσω κάτι που να κρατήσεις μέσα σου από την αληθινή ζωή,
 αν μπορέσω να σε κάνω να νιώσεις ότι έχουμε κάτι μέσα μας που είναι μεγάλη αμαρτία να το εξευτελίζουμε, 
 θα είναι αρκετό. 
 Κι αυτά όλα που σου γράφω, τόσο ήρεμα τώρα, 
 με κάνουν να συλλογίζομαι πως δεν είναι δυνατό να μην είναι κανείς απάνθρωπος,
 όταν είναι απάνθρωπη η ζωή."

~Γιώργος Σεφέρης

Λες και το 'θελα
να έρθεις πάλι στον ύπνο μου
διπλά να σε ανταμώσω
σε ένα βράδυ .

Να κοιμάμαι
και να εύχομαι να μη τελειώσεις
να ξυπνάω
και να εύχομαι να μη σε ξανά δω .

Σαν να μου χλευάζει η αλήθεια
και τα παραμύθια να γλυκό γελάνε
όταν με πετυχαίνουν να κοιμάμαι
χωρίς προειδοποίηση .

Αναρωτιέμαι που θα πάει αυτό
για πόσο θα επιμένουν να με ξυπνάνε ;
Ως πότε δε θα με αφήνουν να κοιμάμαι ;

THE CHAIN

ANOTHER VIEW

ROMEO-JULIET

JUNK LIFE

CUT

VOMIT

VIVALDI-SUMMER

THE FLY